Lame Listeners: Week 42, Year 2013

Είχα μια διαφωνία με μια φίλη για το πότε ξεκινά όντως η εβδομάδα. Της είπα, για μένα ήταν πάντα η Κυριακή, αλλά το International Standards Organizations λέει άλλα! Όπως και να έχει, γιατί “actions speak louder than words”, ξεκινάω τη βδομάδα μου κυριακάτικα, με τα εβδομαδιαία Lame Listeners. Καλή σας βδομάδα. Και... για ακούστε κάνα δισκάκι!

Miles Davis – Kind Of Blue / 1959 / Columbia

http://grooveshark.com/#!/album/Kind+Of+Blue/114319

Κάθε φορά που ακούω αυτόν τον δίσκο βρίσκω κάτι νέο. Κάθε ευτυχισμένη φορά που τον ακούω, γελάνε και τα μουστάκια μου. Είναι τόσο σημαντικός αυτός ο δίσκος σε προσωπικό επίπεδο, που μια από τις πιο πρόσφατες φορές που η βελόνα “γλίστρησε” στο δίσκο είπα: “Θέλω να με θάψουν με το αντίτυπο μου του Kind Of Blue, και το “So What” να ακουστεί σαν επικήδειος μου.” Έτσι κι αλλιώς, όποτε φυσά ο Davis, προσκυνάμε. Όταν ο Coltrane παίζει το τενόρο-σαξόφωνο του, οι άλλες αισθήσεις μηδενίζονται και όταν ο Evans κτυπά με ακρίβεια τα πλήκτρα του ξεχνάμε ότι θα ξημερώσει το αύριο. Τι να πει κανείς για τον καλύτερο Jazz δίσκο της μουσικής ιστορίας! Το μόνο κακό που βρίσκω σ' αυτή την θεϊκή σύνθεση είναι το γεγονός ότι τελειώνει πολύ γρήγορα. Δεν πειράζει, φτου ξανά απ' αρχής!

Yeah Yeah Yeahs – Mosquito / 2013 / Dress Up, Interscope

http://grooveshark.com/#!/album/Mosquito/8737358

Με την τραγουδίστρια τους, Karen O, έχουμε μια ξεχωριστή σχέση. Δεν πρόκειται να μπω σε λεπτομέρειες, απλά θα πω ότι είναι η δικιά μου Lydia Lunch, κι όποιος κατάλαβε! Τους ακολουθούμε χρόνια. Ό,τι και να βγάλουν, φτάνει σε κάποια φάση στο στερεοφωνικό μας, και αρχίζουν οι πόρτες να χτυπούν για να χαμηλώσουμε το volume. Ένα απ' τα καλύτερα σχήματα που στήθηκαν στην πιο πρόσφατη ιστορία της νεοϋορκέζικης σκηνής! Μπορεί ο τελευταίος τους δίσκος να μην είναι η καλύτερη τους δουλειά, αλλά σίγουρα θα ακουστεί φορές και φορές, μέχρι να αρχίσει να κολλά η βελόνα σε συγκεκριμένα κομμάτια και το volume να κατέβει σε πιο φυσιολογικά επίπεδα!

Bored Nothing – Bored Nothing / 2013 / Spunk

http://www.youtube.com/watch?v=-d3v1AsBKxA

Όταν γράφεις σε ένα ιστολόγιο με ένα τύπο που γουστάρει τα αυστραλέζικα, σε κάποια φάση σε κάνει να αναρωτιέσαι: Τι έκανα τόσα χρόνια; Σαφώς δεν είναι μόνο ο Nick Cave, οπότε τι άλλο υπάρχει!; Έστω, τα μανιφέστο για το νησί των καγκουρό τα αφήνω στον συνάδελφό μου. Αυστραλέζοι οι Bored Nothing, και ο ντεμπούτο δίσκος τους με έκανε να θυμηθώ τον Elliot Smith που μιλώ πιο κάτω! Το άκουσα δυο-τρεις φορές πριν τον αρχειοθετήσω στο φάκελο Dream-Pop/Shoegaze/ Lo-fi. Οτιδήποτε καταλήγει σ' αυτό το φάκελο είναι άκρως ιερό! Φωνητικά, προφανώς, a la Elliott Smith και κιθάρες με ερεθίσματα απ' το πρόσφατο παρελθόν. Ειδικά τα “I Wish You Were Dead” και “Get Out Of Here” είναι κομμάτια που οποιοσδήποτε γουστάρει είτε “gaze” είτε Elliot, πρέπει να ακούσει!

LAKE – The World Is Real/2013/ K-Records

http://shop.krecs.com/collections/all/products/the-world-is-real-klp246

Για να μην ξεχνιόμαστε! Η αγαπημένη lo-fi δισκογραφική της Washington κυκλοφόρησε φέτος αυτό τον πολύ όμορφο “poppy” δίσκο των LAKE. Στο κάτω-κάτω, τι πάει να πει pop; Μπορεί ο Thicke και η Miley να “τσιμπάνε” τα χρηματικά έπαθλα και τα airplays, αλλά οι LAKE είναι πιο μεγάλοι απ' το κάθε hype! Αυτό είναι το pop των ημερών μας κυρίες και κύριοι αναγνώστες! Ψυχεδέλεια απ' τα 60s, αλλά λουστραρισμένη. Ατονικότητα απ' τον καιρό εκείνο που η dream-pop και οι Mazzy Star ήταν ακόμα underground. Paisley Underground στο μεγαλείο της! Ξεκάθαρα Youth Lagoon, Real Estate και Beach House ηχοχρώματα, και σίγουρα... κάποιος πρέπει να δανείστηκε το μεταλλόφωνο του κυρίου David Byrne απ' τα τέλη των 70s. Δε βαριέσαι, ότι αντιλαμβάνεται ο καθένας!

Elliot Smith – Either/Or / 1997/Kill Rock Stars

http://grooveshark.com/#!/album/Either+Or/3929618

Για εκείνα τα βράδια, που η ζωή σε βρίσκει με ένα βλέμμα καρφωμένο στο κενό. Όταν η μπουκάλα απ' το ουίσκι κατεβαίνει σιγά-σιγά σε ένα ποτήρι που ο πάγος δεν προλαβαίνει να λιώσει. Οι κάφτρες του τσιγάρου καίνε στα ταλαιπωρημένα χέρια και το ξημέρωμα δεν φαντάζει εφικτό. Ακόμα κι αν ψάξω βαθιά μες τα εσώψυχα μου, δε θα βρω λέξεις που περιγράφουν το συναίσθημα που προκαλεί ο Elliot. Κάπου είχα διαβάσει πρόσφατα ένα σχόλιο που έλεγε: “O Elliot Smith είναι η αρχή και το τέλος της Folk.” Δεν ξέρω αν μπορώ να συμφωνήσω απόλυτα, αλλά σίγουρα, όταν μιλάμε για την πιο πρόσφατη μορφή της folk, εκεί είμαστε. Τραγούδαγε για καταθλιπτικούς, μεθυσμένους και για τις ταλαίπωρες ψυχές εκεί έξω. Ήταν κι εκείνος μια όμορφη, μα ταλαιπωρημένη ψυχή άλλωστε. Ας είναι καλά τα παιδιά του Good Will Hunting που τον διάλεξαν για μουσικό υπόβαθρο της ταινίας τους, και τον έκαναν γνωστό παγκοσμίως!

the 'Arcade Fire'

Arcade Fire / Reflektor / 2013 / Merge

Τι συμβαίνει ακριβώς με το mainstream είναι μια υπόθεση που δεν αφορά ιδιαίτερα το Lame. Απ' την άλλη, τα δρώμενα στο alternative, στο indie και στο underground, είναι θέματα που καθημερινά “σκοτωνόμαστε” με τον Straw Dogs. Η συμφωνία μας όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε σε τούτο εδώ το ιστολόγιο ήταν: “Αν δεν έχεις κάτι καλό να πεις, μην πεις τίποτα!”. Για αυτό το λόγο η αναφορά αυτή θα γίνει απ' εμένα, επειδή φοβάμαι ότι ο Straw Dogs δε θα μπορεί να συγκρατήσει τον εαυτό του! (με το δίκαιο του δηλαδή)

Η αναφορά έχει να κάνει με την αναμενόμενη κυκλοφορία των “Αρκαδικών Φωτιών”, που όσοι παρακολουθείτε αυτό το ιστολόγιο, πρέπει να γνωρίζετε ότι ο γράφων ανυπομονεί ιδιαιτέρως για την μέρα εκείνη.

Πριν πάμε όμως στην αναφορά, θέλω να μιλήσω λιγάκι για δύο κατηγορίες ακροατών που αναγνωρίζω ότι υπάρχουν εκεί έξω. Για το “acquired taste”, τα έχω ξαναπεί. Πολλές φορές, δίσκους που εγώ βρήκα απίστευτους - καλά δουλεμένους, και με τραγικά καλές επιρροές, ανακάλυψα ότι δεν είχαν θετικό αντίκρισμα από δεύτερους που τους άκουσαν. Αυτή η κατηγορία έχει να κάνει με το τι έχει ακούσει ο καθένας, και πόσο δεκτικός είσαι σε νέους ήχους.

Η άλλη κατηγορία που ανακάλυψα πρόσφατα, και ακόμα εξετάζω, είναι το ακριβώς αντίθετο. Ακούμε ένα δίσκο, ο οποίος ουσιαστικά είναι επανάληψη μουσικών του παρελθόντος και τον θεοποιούμε! Μερικές φορές αυτή η θεοποίηση, είναι και βάσιμη. Άλλες όμως, πολλές άλλες, βρίσκω τον εαυτό μου να κατηγορεί τον περίγυρό μου που θεοποίησε δίσκους, με ήχους παρελθοντικούς και τετριμμένους.

Απ' αυτά που έχουμε ακούσει μέχρι στιγμής απ' τον νέο δίσκο των Arcade Fire, θεωρώ ότι η κυκλοφορία αυτή εμπίπτει και στις δύο προαναφερόμενες κατηγορίες. Αυτή η αναφορά γίνεται ως προειδοποίηση προς εσάς Lame readers.

Η μπάντα με το όνομα Arcade Fire έχει σίγουρα δυο τεράστιους δίσκους στην πλάτη της και ένα μέτριο. Τα πρώτα δυο albums που κυκλοφόρησε το καναδικό-αμερικάνικο collective τους απογείωσε ως μια απ' τις καλύτερες μπάντες των zeroes. Και τότε ξεκίνησαν τα ευτράπελα.

Μετά το Neon Bible οι Arcade, προχώρησαν σε ένα μικρο “change of direction”, στο οποίο ο κόσμος δεν αντέδρασε ιδιαιτέρως αφού πρόκειται για τους Arcade Fire, και δεν ήταν ούτως ή άλλως κακός δίσκος. Απλά δεν ήταν ούτε Funeral ούτε Neon Bible. Φέτος απ' την άλλη, αυτό που γίνεται με τους Arcade, είναι πρωτάκουστο, ακόμα και για μια τεράστια μπάντα στο βεληνεκές τους. Αυτό όλο το απίστευτο προμοτάρισμα απ' τους πάντες (μόνο σε fashion magazine εξ' όσον γνωρίζω δεν έχουν εμφανιστεί) μας κάνει να αναρωτιόμαστε: Τι συμβαίνει ακριβώς με το alternative; Πρέπει πάντα να είναι κάποιος ο πρωτοπόρος; Πρέπει πάντα να έχει κάποιος το όνομα ως η μπάντα της συγκεκριμένης γενιάς; Είναι κι αυτό, άλλο ένα hype το οποίο θα μας ταλαιπωρήσει τα επόμενα χρόνια, όπως το “Radiohead”, μέχρι να αηδιάσουμε και να ξεχάσουμε ότι κάποτε υπήρξαν η μπάντα που υπήρξαν;

Το πρώτο single που κυκλοφόρησε η μπάντα ήταν ένα dream-team collective από παραγωγούς, backing vocalists και σκηνοθέτες των οποίων τα ονόματα έχουν τόση μεγάλη βαρύτητα που το άκουσμα τους σε κάνει να ξεχνάς την ουσία. Η ουσία είναι, κυρίες και κύριοι αναγνώστες, ότι οι “Αρκαδικές Φωτιές” είναι τόσο μεγάλη μπάντα που οποιοδήποτε προμοτάρισμα δέχονται απ' το πλέον mainstream scene είναι άξια του ονόματος τους. Απ' την άλλη, το προμοτάρισμα και το κάθε προμοτάρισμα πρέπει να γίνεται όμορφα. Πρέπει να είναι βάσει του τι υπήρξε η μπάντα αυτή με τις κυκλοφορίες της, στην πρώτη δεκαετία της χιλιετίας. Αυτό το αφιέρωμα, ειδικά στο Saturday Night Live, με όλο το Χολιγουντιανό ενσταντανέ ήταν τουλάχιστο γελοίο, για να το θέσω κάπως ωμά.

Σίγουρα όλα αυτά γίνονται για την φήμη και τα λεφτά, και σίγουρα αυτό δεν είναι καινούργια ιστορία. Όλοι μας το έχουμε δει πολλές φορές, τόσες πολλές κατ' ακρίβεια που πλέον δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε όταν γίνεται.

Ο δίσκος αυτός, που θα κυκλοφορήσει στις 28 Οκτωβρίου, βρήκε όλη την εναλλακτική σκηνή να μιλά για εκείνους. Το ερώτημα είναι, ακούσατε κυρίες και κύριοι ακροατές τους πρώτους δύο δίσκους των Φωτιών; Αν ναι, παρακαλούμε κρίνετε τον δίσκο ανάλογα, με εκείνο στο νου.

Σχετικά με το γεγονός ότι ο γράφων θα ακούσει τον δίσκο και το πιο πιθανόν θα το επιλέξει και σαν ένα απ' τους αγαπημένους του στο τέλος του έτους, έχει να κάνει μ' αυτό που έλεγα πριν περί “acquired taste”. Αυτό είναι μια άλλη υπόθεση, κι όταν έρθει η ώρα που θα βγει ο δίσκος και τον ακούσουμε εκτενώς θα σας πω και το τι μου άρεσε σ' εκείνον. Για το παρών όμως, έχουμε σχεδόν δύο εβδομάδες μπροστά μας γιαυτό προτείνω να ψαχτείτε! Ακούστε Funeral, ακούστε Neon Bible. Άντε ακούστε και Suburbs. Απλά, είναι κρίμα να χάσετε το παρελθόν αυτής της μεγάλης μπάντας, που θα υποσκιαστεί απ' την νέα τους κατεύθυνση και ανεπτυγμένο ήχο.

Αυτά,

Regards,

SickWorm

Lame Listeners - Week 41, Year 2013

Η αλήθεια είναι ότι αυτή την εβδομάδα ήμουν ιδιαίτερα “κυκλοθυμικός” στα ακούσματά μου. Αν κάποιος τσεκάρει τα Listens μου στο Last.fm θα πάθει σοκ με τη διαφορετικότητα των ακουσμάτων μου. Από Johannes Sebastian Bach μέχρι Deep House, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσα να ετοιμάσω και το εβδομαδιαίο μας θεματικό οπότε άκουγα κι άλλα στο ψάξιμο για επιλογές. Εξάλλου, όπως είπε κι ο χαρακτήρας του μεγάλου Terri Hooley στη βιογραφική ταινία Good Vibrations που απολαύσαμε με τον (και την) Straw Dogs αυτή τη βδομάδα στα Lame Headquarters: “Κάθε καλή συλλογή πρέπει να περιέχει μια κατάλληλη επιλογή για οποιαδήποτε στιγμή”. Έστω, απ' όλα εκείνα που άκουσα, να πέντε που κέρδισαν την προσοχή μου:

Albums :

DARKSIDE / Psychic / 2013 / Matador (Other People)

http://www.other-people.net/

Μερικές φορές ο χρόνος σε βρίσκει σε περίεργες μουσικές φάσεις με κολλημένα πιστεύω και αντιδραστικό σνομπισμό! O Nicolas Jaar που συνεργάζεται εδώ με τον Dave Hurrington στους DARKSIDE είχε κυκλοφορήσει το σόλο ντεμπούτο του “Space Is Only Noise” το 2011. Εκείνη τη χρονιά είχα ακούσει τον δίσκο του αφού διάβασα το μανιφέστο που είχε γράψει ο αρθρογράφος του Pitchfork, αλλά όπως αντιλαμβάνομαι τώρα βρισκόμουνα σε αυτή την περίεργη φάση που αναφέρομαι. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ήμουνα ιδιαίτερα μεγάλος οπαδός ούτε του Hauntology ούτε του υπερβολικού sampling. Όπως και να έχει, δύο χρόνια μετά, με πιο “ανοιχτό” μυαλό άκουσα τον νέο δίσκο του Jaar, ως DARKSIDE πλέον, και βρήκα τον εαυτό μου κολλημένο στο repeat. Μια πολύ ώριμη δουλειά με υποτονικά downtempo beats και σκοτεινή ambiance. Ένας slow-burn ηλεκτρονικός δίσκος, με τα περίεργα φωνητικά του Jaar και τις πιο “κλασσικές” μουσικές ενορχηστρώσεις του Hurrington. Η διαφορετικότητα των δύο κάνει πανέμορφα blend πάντως και ο δίσκος φαίνεται ήδη να είναι ξεκάθαρη επιλογή στις λίστες πολλών για το τέλος του έτους. Συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος.

Austra – Olympia / 2013 / Paper Bag

http://grooveshark.com/#!/album/Olympia/8795945

Πιο “σκοτεινό” pop όπως μας είχαν συνηθίσει διάφορες synth μπάντες από την πολύ παρεξηγημένη δεκαετία του 80. Καναδοί οι Austra, και κυκλοφορούν εδώ τον δεύτερο τους δίσκο ο οποίος ακούγεται να έχει διάφορες επιρροές από διάφορα σημεία του κόσμου, από τα αγγλικιστικά Pop μέχρι τα πιο ανατολίτικα/oriental στοιχεία όπως μας είχαν συνηθίσει οι παλαιότεροι Faithless και Thievery Corporation. Για αυτούς που έχουν κάνει τη Florence είδωλο, θα βρουν κάμποσα κοινά στοιχεία στο δισκάκι αυτό. Έτσι μια ευχάριστη δισκογραφική δουλειά, για πιο pop ακούσματα.

Days Of The Week / Lame Cut

Μερικά δεν τα βάλαμε για να βάλουμε εκείνα που επιλέξαμε, κι άλλα τραβούσαμε τα μαλιά μας (λέμε τώρα) που τα ξεχάσαμε. Να αυτά που “didn't make the cut”:





SickWorm's Cut

Monday:
- Leadbelly – On A Monday [...]
- Calexico – Maybe On Monday [...]

Tuesday:
- The Rolling Stones – Ruby Tuesday [...]
- Cowboy Junkies – Sun Comes Up, It's Tuesday Morning [...]

Wedneday:
- The Undertones – Wednesday Week [...]
- Emiliana Torrini – Wednesday's Child [...]

Thursday:
- Donovan – Jersey Thursday [...]
- Townes Van Zandt – Like A Summer Thursday [...]

Friday:
- Nancy Sinatra - Friday's Child [...]
- Bonnie 'Prince' Billy – Big Friday [...]

Saturday:
- Eddie Floyd – On A Saturday Night [...]
- Horse Feathers – Finch On Saturday [...]

Sunday:
- U2 – Sunday Bloody Sunday [...]
- Devics – Blue Miss Sunday [...]

Straw Dogs's Cut

MONDAY
Lee Hazlewood / If it’s Monday morning [...]
Blaudzun / Monday [...]

TUESDAY
The Loft / On a Tuesday [...]
Other Voices / Another Tuesday [...]

WEDNESDAY
Johnny Cash / Wednesday Car [...]
The Guess Who / A Wednesday In your Garden [...]

THURSDAY
David Axelrod / Holy Thursday [...]
Weather Prophets / Thursday Seems A Year Ago (δεν υπάρχει)

FRIDAY
Associates / Tell Me Easter’s On Friday [...]
Easybeats / Friday on my mind [...]

SATURDAY
The Cure / 10:15 Saturday Night [...]
Nick Drake / Saturday Sun [...]

SUNDAY
Nick Cave And The Bad Seeds / Sunday’s Slave [...]
Mark Lanegan / Ugly Sunday [...]

Days Of The Week / Sunday

Sunday

“Κυριακή γιορτή και σχόλη να 'ταν η βδομάδα όλη...” έλεγε η ελληνίδα Marilyn Monroe - Αλική Βουγιουκλάκη στο “Η κόρη μου η σοσιαλίστρια”. Φτάσαμε στο τέλος της εβδομάδας! Άλλοι ετοιμάζουν πικ-νικ και εκδρομούλες όσο ακόμα είναι ζεστά. Άλλοι συζητάνε που να πάνε για κυριακάτικο brunch, και όσοι όπως εμένα, είναι πιο αγγλόφιλοι περιμένουν το Sunday roast να βγει απ' τον φούρνο για να ετοιμάσουν το gravy και τα Yorkshire puddings! Η “ημέρα του Κυρίου” είναι η Κυριακή, κι αυτό το γεγονός μου θυμίζει ένα καθηγητή μου, που μας έλεγε μια φράση που πάντα θυμάμαι για τις Κυριακές: “Οδηγόι προσέχετε! Ηλικιωμένοι πάνε στην εκκλησία και νεαροί επιστρέφουν απ' τις νυχτερινές τους εξόδους!”. Καλές σας εξορμήσεις λοιπόν! Να, και οι επιλογές μας για Κυριακή! Όβερ εντ άουτ!

The Velvet Underground/Sunday Morning/The Velvet Underground & Nico/ 1967/ Verve

https://www.youtube.com/watch?v=3qK82JvRY5s

Αυτή η καταραμένη πρέζα έxει κάνει γερή ζημιά σε πολύ καλό κοσμάκη! Τον είδα τον Reed πρόσφατα στο Λονδίνο και όσο εξαιρετική κι αν ήταν η συναυλία που μας παρουσίασε ο κύριος “βελούδος” ήταν φανερό το πλήγμα του χρόνου και της χρήσης. Το “Κυριακή Πρωί” είναι μια σύνθεση τρελά αγαπημένη! Ο δίσκος γενικότερα είναι δηλαδή. Η στιγμή εκείνη, που η βελόνα αγγίζει το track 1, side A του Velvet Undergound & Nico είναι απλά μαγευτική. Όπως βεβαία το έχει θέσει και πολύ όμορφα ένας απ' τους αγαπημένους μου “παραθετώμενους”, ο κύριος Straw Dogs φυσικά: “Η μπανάνα είναι μεγάλη υπόθεση”. Μες τα ναρκωτικά, τα “ξύδια” και την εξαθλιώση γραμμένος ο δίσκος, με ένα παραγωγό που έμελλε να δημιουργήσει ένα τεράστιο cult flollowing μέχρι τις μέρες μας, εν ονόματι Andy Warhol. Πρώτη δισκογραφική τους δουλειά και έχω ήδη χάσει το παιχνίδι με αυτά που ήθελα να πω! Ο πρώτος τελοσπάντων δίσκος των Underground έχει επηρεάσει τους άπαντες! Η μουσική των ημερών μας δε θα ήτανε έτσι αν δεν υπήρχαν οι κύριοι Lou Reed και John Cale. Πέραν τις ψυχεδελικές “ραψωδίες” που έχουνε συμπεριλάβει στο δίσκο αυτό, που όσοι είστε της σχολής των Floyd παρακαλώ αναθεωρήστε (!), η pop πλευρά του δίσκου δίνει και παίρνει! Η δεσποινίδα Nico εκ Γερμανίας με τα περίεργα και eerie φωνητικά της δίνει εδώ ερμηνείες που οι άλλοι τρεις μετατρέπουν σε ρεσιτάλ. Πολύ πρωί όμως διάλεξα να τα γράψω όλα αυτά και αν συνεχίσω θα μπορούσα να εκδόσω βιβλίο με αυτά που 'χω να πω! Sunday Morning και τέλος της εβδομάδας. Ελπίζω να το απολαύσατε όσο το έχουμε απολαύσει κι εμείς! Αλλά πάμε να δούμε πρώτα τι έχει να προτείνει ο φίλτατος συνάδελφός μου!

O Straw Dogs επιλέγει:

Lydia Lunch – Gloomy Sunday

LP, “Queen of Siam”, 1980 Zea

http://www.youtube.com/watch?v=Iip3yTTWVZI

Η ιστορία λέει ότι η εν λόγω Κυριακή καμώθηκε στην Ουγγαρία το 1933 απ’ τον πιανίστα Rezső Seress, εξ’ ού και το παρατσούκλι του “Hungarian Suicide Song”. Με το που κυκλοφόρησε άρχισαν οι αυτοκτονίες από κάποιους που δεν ήθελαν και πολύ όταν το άκουγαν. Στην Αμερική το έκανε γνωστό η Billie Holiday το ’41 και σε αγγλικούς στίχους του Sam Lewis. Από εκεί και πέρα το τραγούδησε κόσμος και κοσμάκης και μπορείς να διαλέξεις όποια εκτέλεση σου ταιριάζει. Προσωπικά βάζω την εκτέλεση της Lydia παύλα Το Αρπακτικό παύλα Lunch και από το ντεμπούτο της άλμπουμ το 1980. Θα έβαζα εκείνη της Diamanda Galas που είναι πιο θανατηφόρα αλλά επειδή έχουμε έρωτα με την Λυδία πολλά χρόνια τώρα και ξυπνήσαμε πολλές θλιμμένες Κυριακές υπό τους σχιζοφρενείς avant-garde ήχους της, διαβάσαμε τα βιβλία της και γενικά την φανταστήκαμε και στο κρεβάτι μας… τι έλεγα… ναι… καλή σας εβδομάδα.

Days Of The Week / Saturday

Saturday

Για εσάς που πετυχαίνω στις πρωινές σας εργασίες, καλημέρα σας! Για τους υπόλοιπους που αράζατε στην Ερμού μέχρι τις πρωινές ώρες (ξέρετε ποιοι είστε!), πιείτε κάνα Aspro Clear, κάμποσα υγρά και θα περάσει κι αυτό όπως όλα. Και μην πείτε “δεν θα ξανάπιώ ποτέ”, όλοι ξέρουμε ότι είναι ψέματα! Και τώρα στο ψητό...

Κατά τις δέκα και τέταρτο ενός Σαββάτου ο Robert Smith καθότανε στην κουζίνα περιμένοντας την “καλή” του να τον πάρει τηλέφωνο. Την ίδια περίπου ώρα ο Tom Waits τραγουδούσε για ένα τύπο που “ψάχνει για την αγάπη του σαββατόβραδου”. Ένα άλλο Σάββατο, ο John Travolta χόρευε κάτω απ' τις δισκόμπαλες του Saturday Night Fever. Πρωτύτερα πουρνό-πουρνό ο Mark Oliver Εverett των Eels αναπολούσε την εφηβεία του και έψαχνε την παιδική του παρέα για να “παίξουν” μαζί. Αυτά κι άλλα πολλά. Τώρα όμως, όπως λέει κι ο Straw Dogs: “Βελόνα στο δίσκο παρακαλώ!”

O SickWorm επιλέγει:

Tom Waits/ (Looking For)The Heart Of Saturday Night/The Heart Of Saturday Night/1974/ Asylum
http://www.youtube.com/watch?v=f7UHd7NVegE 

Μέχρι να καθίσω να γράψω αυτό το θεματικό, ήμουνα απολύτως σίγουρος ότι θα επέλεγα τους Eels για σαββατιάτικο τραγούδι. Άλλωστε τα πρωινά του Σαββάτου ήταν πάντα αγαπημένα. Όταν ήμουνα παιδάκι επειδή δεν έπρεπε να πάω σχολείο, και τώρα που είμαι μεγαλύτερος γιατί μπορώ κι εγώ όπως τον Ε να βρεθώ με την παρέα μου, να πάμε για κάνα καφεδάκι και να συζητήσουμε για την εβδομάδα μας. 

Τελικά όμως, διαβάζοντας ξανά τους στίχους του Κύριου Thomas Alan Waits δεν μπορούσα να μην διαλέξω το “(Looking for) The Heart Of Saturday Night”. Ο δίσκος αυτός είναι έτσι κι αλλιώς ο αγαπημένος μου, και σαν Tom Waits κυκλοφορία και γενικότερα. Δεν υπάρχει CD, MP3 ή Βινύλιο στη δισκοθήκη μου που άκουσα περισσότερες φορές απ' το δεύτερο album του Waits απ΄ το 1974. Τα λόγια πραγματικά είναι φτωχά για να περιγράψουν κάποια πράματα. Και ειδικά όταν πρόκειται για τον Waits, για τη δουλειά του στην Asylum και για το Heart Of Saturday Night. Είναι άλλωστε ο καλύτερος μουσικόσυνθέτης του 20ου αιώνα! Απλά βρείτε τον δίσκο, πατήστε play και χαθείτε στις όμορφες jazz ενορχηστρώσεις του, τα “ποτισμένα” blues του και την ακόμα φρέσκια χροιά του! Άντε, ξύπνησα ορεξάτος σήμερα, γι' αυτό θα σας παραθέσω και το το δίσκο! [λινκ]

Ο Straw Dogs επιλέγει

The Make Up – “(I’ve Heard About) Saturday Nite”
LP, In Mass Mind, 1998, Dischord Records
http://www.youtube.com/watch?v=UuUWS_cYizo

Το κεφάλαιο Make Up είναι μια ψυχιατρική περίπτωση στα γκαραζοσοουλνεογκοσπελφανκοποστπανκ (ουφ) κεφάλαια της σύγχρονης μουσικής ιστορίας. Τέλη των nineties αρχές των zeroes σε κάθε ροκ ποταποθήκη της Αθήνας οι κώλοι μας πήγαιναν πάνω κάτω υπό τα μουσικά προστάγματα του Ian Svenonius και της συμμορίας του. Οι Make Up χρειάζονται ένα γερό αφιέρωμα σε τούτο το μουσικό ιστολόγιο διότι ο γράφων έχει να γράψει πολλά για τις παρτόβιες δισκογραφικές τους μυήσεις. Εδώ έχουμε στην παραγωγή το ζεύγος Royal Trux, (άλλο κεφάλαιο και αυτοί) και ο δίσκος υπ’ αριθμόν τέσσερα ενός make up στη μούρη που δεν λέει να ξεβάψει με τίποτα. Στα ουρλιαχτά και στις στριγγλιές ο χαρισματικός Svenonius, και καλά εντάξει με το Σάββατο βράδυ αλλά τι σκατά γίνεται όταν κάθε Κυριακή πρωί καίγεται ακόμα ο κώλος σου για ξεφάντωμα; Μην πατάς φρένο δικέ μου, πάντα μέχρι τελικής πτώσεως, τα σαββατόβραδα ήταν πάντα για τους ερασιτέχνες, εμείς συνεχίζουμε ακόμα! Τραγούδι φωτιά και λάβρα που τα λέει μέσα του και για λοιπές μέρες της εβδομάδας. Τα γκαραζό-60s στον ήχο εμφανέστατα κι ο ρυθμός ανελέητος. I’ve heard all about Saturday night, what about Sunday morning? I’m on fire!

Days Of The Week / Friday

Friday

Το όνομα της ημέρας αυτής, οφείλεται στην ορθόδοξη ελληνική θρησκεία που “έκλεψε” το όνομα απ' την Εβραϊκή θρησκεία και τη λογική ότι είναι η ημέρα που παρασκευάζονται τα εδέσματα για το Sabbath που ακολουθεί. Εμείς απ' την άλλη, οι περισσότεροι μας τουλάχιστον, τη θεωρούμε ως την τελευταία εργάσιμη ημέρα πριν το πολύαναμενόμενο Π-Σ-Κ! Εκεί που νόμιζα ότι θα είχα χιλιάδες πράματα να πω για την μέρα αυτή, δεν φαίνεται να περνά κάτι απ' το φρέσκοξυπνημένο μου μυαλό! Ας το πάρουμε λιγάκι ιστορικά και μουσικά οπότε! Εκτός απ' τους Cure που διαλέγω πιο κάτω, και την Παρασκευή και 13ς που είναι η ανάλογη της δικιάς μας Τρίτης, στους δυτικούς πολιτισμούς, τι άλλο έχουμε;! Είναι φυσικά η ska new-waveίλλα των Specials, “Friday Night, Saturday Morning” και το πάντοτε groovy “Friday Night” των Fun Loving Criminals. Βλέπετε, η Παρασκευή είναι μέρα για έξοδο. Tις Παρασκευές όπως το λέμε και στην αγγλική: “Everybody and their mother...” βγαίνουν έξω! Βγαίνουν έξω, πίνουν μέχρι να σέρνονται στα πατώματα του τελευταίου μπαρ που μένει ανοιχτό, για να ξυπνήσουν το επόμενο πρωί (ή καλύτερα απόγευμα) με το γνωστό σαββατιάτικο hangover. Όσο για τους υπόλοιπους από εμάς που εργάζονται τα Σάββατα... ε τι να κάνουμε, να μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας! Παρασκευή και καλή διασκέδαση παίδες!

O SickWorm επιλέγει:

The Cure / Friday I'm In Love / 1992 / Fiction

http://www.youtube.com/watch?v=mGgMZpGYiy8

Παρόλο που ο συνάδελφός μου, αστειευόμενος και μη, μου έδωσε την ευχή του όταν είπε: “Τα χιτάκια δικά σου!”, για αυτό το θεματικό, θέλω να πω, πως είμαι πολύ χαρούμενος που θα “στερεοτυπήσω”! Επιλογή που σίγουρα μπήκε σε πολλές, μπορεί και όλες τις λίστες των τελευταίων 20 χρόνων, αλλά επίσης αγαπημένο μου κομμάτι γενικότερα! Κανονικά θα έπρεπε να επιλέξω την 60s γκαραζό-ροκία των Easybeats που σας έλεγα χθες, αλλά όπως πάντα, υπέκυψα στα πιο αγαπημένα μου ακούσματα! Και γιατί όπως είπα στο εισαγωγικό της Δευτέρας, το “elephant in the room” δεν θα σχολιαστεί ούτε θα χρησιμοποιηθεί, διάλεξα το ανάλογο του “στρουμφοτράγουδου” στην αγγλική. O κύριος-κύριος Robert Smith της new-wave/post-punk/κι όχι μόνο μπάντας The Cure, έγραψε το απόλυτα “pop” τραγούδι με το Friday I'm In Love. Όλοι χορέψαμε μαζί του, όπως χόρευε ο Bez των Happy Mondays κι όπως ο “άγιος” Ian Curtis κουνιότανε επιληπτικά στις σκηνές των Joy Division. Τώρα, είναι σειρά σας να χορέψετε κι εσείς!

Ένα σούπερ χαρούμενο τραγουδάκι, από μια παλαιότερα σούπερ “καταθλιπτική” μπάντα. Ε καλά! Μεγαλώνουμε, χάνουμε μαλλιά, αλλάζουμε κουρέματα, ξεβάφουμε τα goth μακιγιάζ και πάμε με το νεότερο ρεύμα. Οι The Cure θα είναι πάντα οι The Cure ακόμα κι αν δεν ακολουθήσανε τον Cobain-way-out και το cliché rock n' roll motto: “It's Better To Burn Out Than To Fade Away”. Εγώ νομίζω, άστους όλους και κάνε τα δικά σου κύριε Smith. Εγώ, μαζί σου είμαι. Έτσι κι αλλιώς υπάρχει λόγος που ονομαστήκατε “Η Θεραπεία”. 

Μεγάλη μπάντα οι The Cure, και για όσους απ' εσάς που δεν τους έχετε ψάξει γεννικότερα, τι να σας πω!; Αίσχος! Αστειεύομαι βέβαια. Υπάρχει ακόμα χρόνος για θεραπεία και για εσάς!

Ο Straw Dogs επιλέγει
Stuart A. Staples – Friday Night
7”, 2005, Lucky Dog Recordings, Lucky Dog 02

http://www.youtube.com/watch?v=O359TIleNTc

«Τώρα που το σκέφτομαι, κάθε Παρασκευή θάβει μια Πέμπτη...», έγραφε ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς ever μέσα σ’ ένα από τα καλύτερα βιβλία που γράφτηκαν ποτέ. Ο λόγος για τον James Joyce και για τον Οδυσσέα του. Ένα βιβλίο που δύσκολα ξεμπερδεύεις μαζί του αλλά όταν το κάνεις έχεις αυτή την αίσθηση ότι κάτι τεράστιο συνέβη μέσα σου. Ο SickWorm θα περίμενε να βάλω Easybeats όπως έγραψε και χθες στο εισαγωγικό του αλλά θα ‘ρθω και θα βάλω έναν αγαπημένο ερμηνευτή. Εδώ τα πάντα είναι γνωστά με την φωνή που έχει σύρει κάμποσους έρωτες απ’ το γιακά και η Παρασκευή λίγο πριν αλλάξει τα σκουτιά της και γίνει Σάββατο πνίγεται για μερικούς μέσα στους χορούς και για άλλους στα ποτά της εξαθλίωσης. Το πρώτο single που κυκλοφόρησε ο Stuart μετά την τότε διάλυση των Tindersticks μέσα από την πρώτη προσωπική του δουλειά με τίτλο: “Lucky Dog Recordings 03-04″. Κι αν κάθε Παρασκευή θάβει μια Πέμπτη, κάθε Σάββατο ξεπλένει κάθε Παρασκευή μέσα από έναν ευγενικό στίχο, έναν ήσυχο ήχο κι ένα προτελευταίο ψιθύρισμα απώλειας.

Days Of The Week / Thursday

Thursday

Τόσα χρόνια μες τα μπαρς είτε σαν πελάτης είτε σαν υπάλληλος ποτέ δεν κατάλαβα τι παίζει ακριβώς με τις Πέμπτες. Το μόνο πράμα που μου έρχεται στο νου είναι εκείνο το γκαραζό 60s των Αυστραλέζων, Easybeats με τον στίχο “Thursday goes tοo slow/I've got Friday on my mind”. Που φυσικά πρόκειται για κλασσική επιλογή για Παρασκευές αλλά αύριο για αυτά. Ο στίχος τούτος τα λέει όλα. Προφανώς η Πέμπτη είναι προέκταση του Παρασκευό-Σάββατου και γι αυτό το λόγο όλος ο καλός ο κοσμάκης την συνδέει με την έξοδο του για φαγητό και ποτό. Πιο χαλαρά μεν απ' την Παρασκευή αλλά κι η Πέμπτη έχει τους cult followers της. Αφού άλλωστε είμαστε γνωστοί cult lovers, ο ένας εκ των δύο μας, αυτός με τα αυστραλέζικα όπως τους Easybeats “on his mind” μοιράζει μουσική παιδεία και θυμάται τραγούδια πίσω απ' τα decks του στο εβδομαδιαίο δισκοθετικό έργο του στην Ερμού 261. Φτάνει όμως με τα προμοταρίσματα. Η τελευτάια απαριθμημένη ημέρα της εβδομάδος (μετά ξεκινάνε οι “ανώμαλες” ονομασίες) μας θύμισε τα ακόλουθα τραγούδια...

O SickWorm επιλέγει:
Asobi Seksu / Thursday / Hush / 2006 / Friendy Fire Recordings 

http://www.youtube.com/watch?v=8paDhfGQH4E

Ε σίγουρα όλοι εσείς οι αναγνώστες μας, διαβάζετε τα Lame Listerners, ακούτε όλα τα δισκάκια που σας προσφέρουμε και προτείνουμε εβδομαδιαία οπότε ξέρετε τι πάει να πει Shoegaze. Καλά καλά... Shoegaze ίσον δώσε reverb, δώσε guitar effects, δώσε γενικά πεταλλίερες και κιθαρίστες – σπασικλάκια με απίστευτη γνώση στο θέμα μουσική. Πάρε έπειτα το πιο folk ξαδερφάκι της, την dream pop και ταξίδεψε μαζί τους στα δημιουργημένα τους soundscapes! Για πρώτη φορά στην σύντομη ιστορία των Hi Fidelity Top 5s, μέσα σε ένα θεματικό που δεν είναι καν Top 5, σας “στέλνω” με ένα τραγουδάκι ακριβώς στους ήχους που προτιμώ να ακούω.

Μια νεοϋορκέζικη μπάντα με γιαπωνέζικο όνομα (μεταφράζεται στην αγγλική ως sex play). Ένας δίσκος, ας διορθώσω μια δισκάρα, με το όνομα Citrus απ' το 2006. Μια σχετικά πιο νέα μπάντα στο είδος shoegaze, που υπάρχει σαν στυλ απ τα τέλη του 80. Επί καιρώ 2000s shoegaze revival (πολύ την χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη τελικά). Όταν το Pitchfork διάλεγε ακόμα δίσκους με αρχίδια για Best New Music του. Asobi Seksu λοιπόν για τις δικές μου Πέμπτες κι ας χαθούμε στα ηχοχρώματα τους!

O Straw Dogs επιλέγει:
The Chameleons – Thursday’s Child

LP, “Script of the Bridge”, 1983, Statik records
http://www.youtube.com/watch?v=HsAjY24ctXA

Να βάλω το Thursday των Morphine; χμ, εξαιρετική επιλογή ή μήπως να βάλω το Like A Summer Thursday του Townes Van Zandt, μπα άστο τέλειωσε το καλοκαίρι και τον Van Zandt τον κρατάω για άλλα πράγματα. Λοιπόν έτσι όπως ήρθε το θέμα θα θυμηθώ μια παλιά αγάπη κι έναν μύθο. Ο μύθος λέει πως το μέλλον ενός παιδιού καθορίζεται από τη μέρα που θα γεννηθεί. Οι μύθοι φτιάχνουν παραμύθια και τραγούδια για μικρά παιδιά και κάπως έτσι πριν ενάμιση και αιώνα, οι μαμάδες τραγουδούσαν τούτο: Monday’s child is fair of face / Tuesday’s child is full of grace / Wednesday’s child is full of woe / Thursday’s child has far to go / Friday’s child is loving and giving / Saturday’s child works hard for a living / But the child who is born on the Sabbath Day / Is bonny and blithe and good and gay. Ο Mark Burgess (ιδρυτής και τραγουδιστής των post punk σκοτεινών Chameleons) ένιωθε να μεγαλώνει και να αναρωτιέται που θα τον βγάλει το μέλλον του. Έτσι λοιπόν σε τούτο το σκοτεινό ντεμπούτο των Chameleons κι εμπνευσμένος από το παραδοσιακό τραγούδι έγραψε για το δικό του παιδί που γεννήθηκε Πέμπτη και το περίμεναν τα μελλούμενα. Το Script of the Bridge είναι ένα από τα καλύτερα ντεμπούτο άλμπουμ απ’ τις αρχές των παρεξηγημένων κι ερεβιακών eighties.

Days Of The Week / Wednesday

Wednesday

Πραγματικά κανείς μα κανείς δεν έχει γράψει τραγούδι για την Τετάρτη. Εννοώ με θέμα την ημέρα Τετάρτη. Ή μπορεί απλά να είμαι υπερβολικός κι απόλυτος απλά γιατί η ημέρα αυτή είναι εντελώς, μα εντελώς ανούσια. Ήταν ο λόγος άλλωστε που μας εμπόδισε να κάνουμε ξεχωριστό θεματικό για κάθε ημέρα της εβδομάδας. Θυμήθηκα ένα απογευματάκι που πήγα να μαγειρέψω κι αντιλήφθηκα ότι ξέμεινα από κρεμμύδια (πολύ νοικοκύρηδες μας βρίσκω, ε Straw Dogs;). Ένα φιλαράκι μου προσφέρθηκε με όλη του την όρεξη να πεταχτεί να φέρει απ' την αγορά, κι εγώ του είπα “Δε βαριέσαι, Τετάρτη είναι”. Κι αυτός, πολύ λογικά, εξέφρασε την απορία του “με ποια λογική να είναι κλειστές οι αγορές και τα μανάβικα Τετάρτες απόγευμα”. Ανούσια ημέρα, επαναλαμβάνω! Όπως και να έχει, γιατί οι διαφορές μου με την ημέρα δεν θα λυθούν εντός Some Things Are Just Lame και γιατί κι εσείς και o Straw Dogs θα με βρίζετε αν συνεχίσω να γράφω ας προχωρήσουμε στο κυρίως πιάτο! 

Ο SickWorm επιλέγει:

Simon And Garfunkel / Wednesday Morning 3AM / Wednesday Morning 3AM / 1964 / Colubmia

http://www.youtube.com/watch?v=f4KXUr9JVng 

Wednesday Morning 3AM λοιπόν. Από τον ομώνυμο δίσκο του αγαπημένου μου μουσικού duo Simon and Garfunkel. Για τους κυρίους αυτούς τα έχω πεί κάμποσες φορές, και στο Lame και γενικά. Ο Art Garfunkel, είναι εκείνος ο ψηλός κυριούλης με τα σγουρά μαλλιά που ανέβαινε τις οκτάβες χωρίς καμία δυσκολία και ο Paul Simon ο μουσικό-συνθέτης, με τις απίστευτες μελωδίες που έχει γράψει, τα διάφορα Grammies που μάζεψε και τα διάφορα στυλ που επηρέασε αργότερα. Τώρα για τον πρώτο τους δίσκο έχω να πω ότι βρίσκεται εδώ πάνω η πρώτη εκτέλεση του γνωστού σε όλους σας Sound Of Silence όπως γράφτηκε ακουστικά. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ το duo έφυγε για την αγαπημένη τους (και μου) Αγγλία. Tραγούδησαν σε δρόμους, ερωτεύτηκαν κι επέστρεψαν εν τέλη πίσω στα πάτρια εδάφη όταν πλέον το Sound Of Silence είχε πάρει τα πάνω του με το πιο ηλεκτρικό remix του μεγάλου παραγωγού Tom Wilson. Μπήκαν ξανά στο στούντιο, ηχογράφησαν νέο δίσκο με την νέα version του Silence πάνω, and the rest is history! Όσο για την επιλογή μου, το τραγούδι μιλά για μια Τετάρτη που ξημερώνει για να βρει τον πρωταγωνιστή μας στη φυλακή για τα εγκλήματα που διέπραξε. Αυτά μας ξημερώνουν οι Τετάρτες κυρίες και κύριοι! Καλά καλά! Σειρά του Straw Dogs!

Ο Straw Dogs επιλέγει:
Elvis Perkins – Ash Wednesdaycd, “Ash Wednesday”, 2007, XL

http://www.youtube.com/watch?v=_8Ti3HWRq9A

Η μητέρα του Elvis Perkins πέθανε μια Τρίτη που το ημερολόγιο έγραφε 11 Σεπτεμβρίου. Την επόμενη μέρα ο Perkins σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι και η Τετάρτη του φαινόταν πως ήταν μόνο στάχτη. Ήταν μια Τετάρτη που χρόνια πριν ο πατέρας του, Anthony Perkins, είχε εγκαταλείψει τον κόσμο πληρώνοντας τα ομοφυλοφιλικά του άσωτα χρόνια με την ασθένεια του Aids. Ήταν η δωδεκάτη του Σεπτέμβρη! Ο χρόνος, η ζωή κι ο θάνατος πετάνε τα ζάρια όπως τους γουστάρει κι ο Perkins σε ‘κείνο το ντεμπούτο του άλμπουμ έξι χρόνια πριν απ’ το σήμερα, πένθησε τους γονείς του με έναν δίσκο που έβρεχε πένθιμα λουλούδια. Σκοτεινός νεοφόλκ με συνοδεία κονιάκ πεντάστερου. Άλλο ένα άλμπουμ έκανε ο Perkins δύο χρόνια αργότερα κι από τότε αγνοούνται τα μουσικά του ίχνη. Τώρα για το ποιος ήταν ο πατέρας του Perkins που σας έγραψα; Συγνώμη αλλά αν δεν έχετε δει το Psycho του Hitchcock παρακαλούμε αλλάξτε κανάλι… μπλογκ ήθελα να πω.

Days Of The Week / Tuesday

Tuesday

Καλό σας απόγευμα και happy independence day! Δίκαιο είχε χθες ο Strawdogs aka “Master Of Aussie-land”. Και για τα σεντόνια που γράφω, αλλά και για τους Arcade Fire. Οπότε, γιατί έτσι κι αλλιώς Τρίτη είναι δε θα πολυλογήσω. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλωστε εξυπνάδες ούτε ενδιαφέρον trivia για να μοιραστώ μαζί σας για την ημέρα αυτή. Το μόνο πράμα που μπορώ όντως να σκεφτώ είναι ότι μια Τρίτη πριν μερικά χρονάκια ήρθα σ' αυτόν εδώ πέρα τον κοσμάκη, για να μεγαλώσω πια και να σας “πρήζω” με τα θεματικά μου σεντόνια! Αλλά γιατί αυτό ενδιαφέρει μoναχά τον κοντινό μου κύκλο ας πάμε στις επιλογές!

Ο SickWorm επιλέγει:

Lynyrd Skynyrd / Tuesday's Gone / (Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd) / 1973 / MCA

http://www.youtube.com/watch?v=lTKy-YAqhS8

Το καλοκαίρι που πέρασε αποφάσισα να εντάξω τον εαυτό μου στο νέο trend των ημερών μας, έτσι ξεσκόνισα τις δισκοθήκες μου και ανέβηκα στα “δισκοθετικά” decks για να επιλέξω και να παίξω διάφορες “κλασσικούρες” που μου έρχονταν στο νου. Όπως τα είχα πει και στο πρώτο μας θεματικό, θυμήθηκα διάφορα soul, funk, rhythm and blues του 60. Βασικά όλες τις “μαύρες” μουσικές των 60s, τις ροκίες των 70s και διάφορα 80s που δεν μπορώ να πω ότι τα θυμήθηκα αφού ακόμα παίζουν σταθερά στο τζούκ-μπόξ μου. Εν πάση περιπτώσει, αφού το δυστυχώς ή ευτυχώς σύντομο έργο μου ως δισκοθέτης (κοινώς deejay), ήρθε στο τέλος του, μετάνιωσα μόνο για ένα πράμα! Κάθε Τρίτη που ανέβαινα εκεί στα decks του μπαρ Ερμού 261 στην παλιά Λευκωσία, ενώ πάντα το είχα έτοιμο ποτέ δεν έκλεισα το πρόγραμμα μου με το Tuesday's Gone. 

Μια πολύ όμορφη μπαλάντα απ' τον πρώτο δίσκο των Lynyrd Skynyrd που πολύ έξυπνα τον ονόμασαν με τον τρόπο που προφέρονται προς αποφυγήν παρεξηγήσεων! Το κομμάτι είναι μια νότια country-rock μπαλάντα που έγραψε ο Ronnie Van Zandt παρομοιάζοντας την Τρίτη με τη ζωή την ίδια. Προφανώς ο κύριος Van Zandt θεώρησε ότι η νέα τους δισκογραφική συμφωνία θα ήταν επίσης το τέλος της ζωής όπως την ήξεραν. Και πόσο δίκαιο είχε. Αυτά όμως είναι σεντιμενταλιστικές μπούρδες που προκύπτουν και μαθαίνονται με την υπέρ-ανάλυση κομματιών. Σημαντική αναφορά φυσικά θα πρέπει να γίνει και στην διασκευή των Metallica που εγώ σαν νεαρότερος άκουσα πρώτα. Ας “ταξιδέψουμε” λιγάκι στο νότο των, όπως το λέει κι ο πατέρας μου, ανακατωμένων πολιτειών με την μπαλάντα των Skynyrd

O Straw Dogs επιλέγει
Kristin Hersh / Tuesday Night
LP, “Hips and Makers”, 1994, 4AD

Η 4AD στις δόξες της και το πρώτο προσωπικό άλμπουμ της πάλαι ποτέ τραγουδίστριας των Throwing Muses ξεκινούσε μ’ ένα φάντασμα που τραγουδούσε παρέα με τον Michael Stipe. Ο λόγος για το «Your Ghost» που έμελλε να μείνει στην μουσική ιστορία της δεκαετίας των nineties ως ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια που γράφτηκαν τότε. Η δεύτερη πλευρά όμως του βινυλίου, μιλούσε κάποια στιγμή για μια Τρίτη βράδυ όπου το κορίτσι δεν μπορεί να περιμένει και μοναχά με μια ακουστική κιθάρα, παραδέχεται την ανυπομονησία για τον καλό της. Οι στίχοι μιλάνε καθάρια και η Kristin βιάζεται να πιει καθώς το φεγγάρι γίνεται χλωμό, το γυαλί κοιτάζει το φεγγάρι και η παραδοχή στον έρωτα σημαίνει ανυπομονησία. Οι στίχοι πάνε κάπως έτσι: The moon shines through my dress / And through my glass / I promise not to drink / Until you’re home / I can’t wait. / The moon pales even when / I thinks it holds the face / Of the clock I watch for you / While I wait / I can’t wait….κι όλα αυτά μια Τρίτη βράδυ! Δυστυχώς το τραγούδι υπάρχει στο youtube μόνο σε μια live εκτέλεση και η Kristin με μονάχα την κιθάρα της λέει όλα τα παραπάνω που γράψαμε.

Edit : Το κομμάτι της Kristin Hersch υπάρχει στο Grooveshark και μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

Αυτά οπότε και για σήμερα. Αυριο πάλι κοντά σας, ημέρα Τετάρτη.