Σκέφτομαι και Γράφω!

Λες να είναι κάτι με το νερό που πίνουμε; Ή την υπερβολική χρήση της τεχνολογίας; Δεν ξέρω αλλά κάτι διαφορετικό έχουμε εμείς σε σύγκριση με τις προηγούμενες γενιές. Καλά, εννοώ σίγουρα εκτός το γεγονός ότι είμαστε όντως πιο έξυπνοι, πιο χαρισματικοί και πιο όμορφοι. Αυτό είναι απλά φυσικό. It's evolution baby! Αλλά σχεδόν σοβαρολογώ, τι συμβαίνει ακριβώς με την πάρτι μας;

Πρώτα απ' όλα, μεγαλώνοντας ξεκίνησαν όλοι με ένα πολυβόλο να ρίχνουν βολές πάνω στο είδος που φωνάζουμε, ή φωνάζαμε, ή φώναζαν τελοσπάντων ROCK με διάφορα είδη, ήχους, συνεργασίες και ξέρω 'γω τi άλλο που όσοι απ' τους μεγάλους παραμένουν εν ζωή είπαν ας αράξουμε σε ένα καναπέ and let the kids play, και οι άλλοι που θα πω ήταν τυχεροί (αν μου επιτρέψετε δηλαδή) και μπήκαν πρόωρα στον τάφο βρίσκουν τα κοκαλάκια τους να τρίζουν από τα θαύματα της γενιάς του Jan Wenner. Τι ήταν όλο αυτό από πάνω; Mια ολόκληρη παράγραφος δίχως τελεία; Εύγε SickWorm, και εις ανώτερα.

Δεν ξέρω που θέλω να καταλήξω, ή αν θέλω ουσιαστικά να καταλήξω κάπου. Απλά σκέφτομαι και γράφω όπως μας έλεγαν στο δημοτικό. Απλά μοιράζομαι κάποιες σκέψεις, κι όποιον πάρει το ποτάμι. Απλά τελικά νομίζω, ότι αλλάξαν τόσο πολύ την Rock μουσική που εκτός αν ασχολείσαι με το είδος Rock με τον underground τρόπο (βλέπε Αυστραλία, όπως μας έμαθε καλά ο μάστορας ο Straw Dogs. Αλήθεια, που στο διάολο, με το παρντόν δηλαδή, είναι αυτό το παιδί;)... τι έλεγα, α ναι! Εκτός λοιπόν, αν ασχολείσαι με το είδος Rock υπογείως, οτιδήποτε άλλο που θέλουμε να ονομάζουμε rock έχει φάει τόση πολλή επεξεργασία που από πέτρα έχει γίνει... αυτό που γίνεται η πέτρα όταν επεξεργαστεί! Mουσικογραφίας είμαι παίδες, όχι γεωλόγος!

Και προς μεγάλη σας τύχη θυμήθηκα που ήθελα να καταλήξω. Αυτό που αντιλήφθηκα, κι ελπίζω να ισχύει γενικότερα, otherwise απλά σπαταλώ τον χρόνο μου, είναι ότι στο σήμερα γουστάρουμε μουσικές που εμπίπτουν στο είδος ροκ όπως το ξέραμε, μόνο όταν: 1. είναι πολύ κάλοι, 2. είναι φτιαγμένοι από βετεράνους γεωλόγους ή 3. είναι όντως τόσο καλοί. Και γιατί τούτο στις μέρες μας είναι τόσο δα λιγουλάκι ΔΥΣΚΟΛΟ, απλά ακούμε διάφορα άλλα τα οποία δεν ξέρουμε τι ακριβώς είναι κι απλά τα ακούμε. Και για να έρθω εκεί που ήθελα να καταλήξω, για ακούστε τον καινούργιο του Mark Mulcahy. Ένας πολύ όμορφος, απλός και περιποιημένος δίσκος που αν εξετάσω λίγο παραπάνω παίζει να αναθεωρήσω λίστες μέχρι το τέλος του έτους.

Αυταααααά, Regards,

SickWorm

Great Expectations

Τελικά δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι κάθε τρεις και λίγο όλο και κάποιος αποφασίζει να προσαρμόσει το μυθιστόρημα του Dickens για την δική του εποχή. Ουσιαστικά, όση ιστορία και να διαβάσουμε, όσα και να ξέρουμε, την ξεροκεφαλιά μας θα την κληρονομούμε από γενιά σε γενιά. Δε μαθαίνουμε ποτέ! Και αφού δεν μαθαίνουμε ποτέ, συνεχίζουμε και κάνουμε ξανά και ξανά επαναλήψεις των ιδίων λαθών. Που θέλω να καταλήξω και ποιος ο λόγος χρήσης του τίτλου “Great Expectations”; Ε φυσικά που αλλού, παρά το πιο επίκαιρο των ημερών μας και την κυκλοφορία του Reflektor των Arcade Fire.

Δε θα μπω σε λεπτομέρειες για τον δίσκο, δεν πρόκειται να πω αν είναι καλός ή κακός, ούτε θα σας πω αν θυμίζει τελικά New Order, Talking Heads ή οτιδήποτε άλλο ακούσαμε ως σύγκριση απ' τα media τους τελευταίους μήνες. Αυτό όμως που με προβλημάτισε έχει σχέση με το τι διαδραματίστηκε τους μήνες πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ.

Για δύο μήνες μας βομβάρδιζαν με σποτάκια, trailers, videos, teasers, φωτογραφίσεις, Saturday Night Lives... Σε κάποια φάση πραγματικά μου 'ρθε να ξανακλείσω το account μου στο Facebook, να νοικιάσω μια αποθήκη, να ρίξω όλα τα μπογαλάκια μου μέσα και να πετάξω κάπου μακριά χωρίς ίχνος πολιτισμού, με μόνη συντροφιά ένα στερεοφωνικό και ένα πικάπ. Τόσο πολύ promotion για ποιο λόγο άλλωστε; Ούτε για την Miley δεν είχε γίνει τόση φασαρία, και το κορίτσι κάθεται γυμνό πάνω σε μια μπάλα! Έλεος δηλαδή! Και δεν με έφταναν όλα αυτά, είχα και απ' την άλλη τον αγαπητό μου συνάδελφο να συζητούμε μαζί για τον δίσκο, εγώ να φωνάζω τα υπέρ κι αυτός τα κατά! Το αποτέλεσμα; Στο πρώτο άκουσμα απλά έμεινα με μια παλιό γκριμάτσα και ένα ερωτηματικό πάνω στη φάτσα μου! Πως μπορώ να απολαύσω στο τέλος της ημέρας κάτι, και να έχω μια αντικειμενική άποψη;

Κατάλαβα κάποια πράματα. Πάλι θα αρχίσω να φιλοσοφώ οπότε αν θα φύγετε απ' το ιστολόγιο, κάντε το τώρα! Το λοιπόν, οι Arcade Fire, είναι μια μπάντα. Αυτή η μπάντα αποτελείται από μουσικούς. Αυτοί οι μουσικοί έχουν μια ιδέα για ποια κατεύθυνση θέλουν να ακολουθήσουν με τον κάθε τους δίσκο. Και ναι, αυτοί έχουν το λέγειν, ακόμα κάτω απ' την καναδική Merge Records ηχογραφούν. Απλά για να μην πει και κανείς ότι είναι οι εταιρείες και τα γνωστά! Όπως έλεγα, περί κατεύθυνσης... αυτή τη φορά αποφάσισαν και ακολούθησαν αυτούς τους δρόμους. Σ' αρέσει; Καλώς! Αγόρασε, άκου, χόρεψε, ξέρω γω τι κάνει ο καθείς με κάθε νέα κυκλοφορία. Δεν σ' αρέσει; Πάλι καλώς, there's plenty of fish in the sea, σταμάτα να ασχολείσαι με τους άλλους μισούς που τους άρεσε και άστους να χαρούν τη νιότη τους! Εννοώ, παλιμπαιδισμός ξανά και ξανά! Η μουσική έπρεπε να μας ενώνει κι εμείς τσακωνόμαστε γιατί μια μπάντα έβγαλε ένα δίσκο που δεν... Και φτάνουμε στο δεύτερο μου realization.

Δεν είναι το Neon Bible; Δεν είναι το Funeral; Άλλο και τούτο, ποιος μας έδωσε άλλωστε το δικαίωμα να κρίνουμε μια μπάντα με το τι έχουν κυκλοφορήσει στο παρελθόν; Κι εγώ το έκανα, ουκ ολίγες φορές, ουδείς αναμάρτητος! Απλά όποτε το αντιλαμβάνομαι σηκώνω τα χέρια ψηλά. “Έχω ψηλές προσδοκίες για αυτό τον δίσκο γιατί ο προηγούμενος τους, μου άλλαξε τη ζωή”. Ε φιλαράκι, άκου τον “life changing” δίσκο σου κι άσε τους Arcade και τους κάθε Arcade να βγάζουν ότι θέλουν. Μεγάλες προσδοκίες και πράσσειν άλογα! Αυτό από πλευράς ποιητικής αδείας.

Τώρα για τα προμοταρίσματα: (Δεύτερη ευκαιρία, αν θα φύγετε, φύγετε τώρα!) Το promo, από οποιοvδήποτε δηλαδή, είτε απ' τον γράφοντα, τον StrawDogs, το Pitchfork, το local περίπτερό μου ή τον αρχιμανδρίτη Καρπασίας, πρέπει να γίνεται με λιγάκι σεβασμό προς τους οπαδούς. Δεν βράζουμε όλοι μες στο ίδιο καζάνι οπότε δεν μπορούμε όλοι να τυγχάνουμε ίδιας αντιμετώπισης!

Οι αντιδραστικοί οπαδοί των Arcade θα πουν, εεε τι είν' αυτό, γίνανε κι αυτοί pop ή κάτι παρόμοιο και bye-bye. Όχι μόνο δε θα ακούσουν το δίσκο, θα δίνουνε ρεσιτάλ σε κάθε συγκέντρωση της παιδικής χαράς που ονομάζουν παρέα προσπαθώντας να θυμηθούν τον παλιό τους έρωτα ονόματι Arcade Fire και το γεγονός ότι τώρα άλλαξε. Και αν πουν “να του δώσουμε ευκαιρία” και τον ακούσουν δεν θα τους αρέσει. Γιατί αυτή την “ευκαιρία” του την δίνουν κάτω απ' τα φώτα μιας αναγεννημένης μπάντας η οποία πλέον δεν τους ενδιαφέρει. Ξενέρωσαν. Φάγανε χυλόπιτα. Game Over!

Τώρα οι υπόλοιποι, που λογικά δεν ξέρανε ποιοι υπήρξαν οι Arcade παίζει να αγαπήσουν κιόλας το δίσκο. Για αυτούς δε μπορώ να πω κάτι, άλλωστε, το προμοτάρισμα τους κέρδισε και θα ακούσουν τον δίσκο. Είναι κριμα όμως που δε θα μάθουν ποτέ ποιοι υπήρξαν οι Arcade γιατί ακόμα κι αποφασίσουν να ασχοληθούν με την pre-hype δουλεία τους, ίσως και να μην γουστάρουν. Σαν να λέμε μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Στο τέλος τι έχουμε; Μια σχετικά μια χαρά δουλεία, ένα καλό δίσκο δηλαδή. Μια μπάντα που προσπαθεί απλά να κάνει κάτι post-Neon Bible. Γιατί χωρίς αστεία ακόμα και οι Radiohead, που κάποιος αποφάσισε να τους συγκρίνει μαζί τους σαν πειραματιστές κι αυτοί του είδους, έκαναν μια δεκαετία να βγάλουν κάτι που να έχει το critical acclaim του ΟK Computer. Και φυσικά, μια εναλλακτική κοινότητα διχασμένη πάλι στα δύο. Μουσική είναι παίδες, χαλαρώστε!

Αλλά δε φταίει κανείς, εμείς φταίμε που υπέρ-ασχολούμαστε! Αντικειμενικότητα μηδέν, hype 1000 και Facebook wars για μουσική! Κοντολογίς, πρωτοκοσμικά προβλήματα! Ουφ!

the 'Arcade Fire'

Arcade Fire / Reflektor / 2013 / Merge

Τι συμβαίνει ακριβώς με το mainstream είναι μια υπόθεση που δεν αφορά ιδιαίτερα το Lame. Απ' την άλλη, τα δρώμενα στο alternative, στο indie και στο underground, είναι θέματα που καθημερινά “σκοτωνόμαστε” με τον Straw Dogs. Η συμφωνία μας όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε σε τούτο εδώ το ιστολόγιο ήταν: “Αν δεν έχεις κάτι καλό να πεις, μην πεις τίποτα!”. Για αυτό το λόγο η αναφορά αυτή θα γίνει απ' εμένα, επειδή φοβάμαι ότι ο Straw Dogs δε θα μπορεί να συγκρατήσει τον εαυτό του! (με το δίκαιο του δηλαδή)

Η αναφορά έχει να κάνει με την αναμενόμενη κυκλοφορία των “Αρκαδικών Φωτιών”, που όσοι παρακολουθείτε αυτό το ιστολόγιο, πρέπει να γνωρίζετε ότι ο γράφων ανυπομονεί ιδιαιτέρως για την μέρα εκείνη.

Πριν πάμε όμως στην αναφορά, θέλω να μιλήσω λιγάκι για δύο κατηγορίες ακροατών που αναγνωρίζω ότι υπάρχουν εκεί έξω. Για το “acquired taste”, τα έχω ξαναπεί. Πολλές φορές, δίσκους που εγώ βρήκα απίστευτους - καλά δουλεμένους, και με τραγικά καλές επιρροές, ανακάλυψα ότι δεν είχαν θετικό αντίκρισμα από δεύτερους που τους άκουσαν. Αυτή η κατηγορία έχει να κάνει με το τι έχει ακούσει ο καθένας, και πόσο δεκτικός είσαι σε νέους ήχους.

Η άλλη κατηγορία που ανακάλυψα πρόσφατα, και ακόμα εξετάζω, είναι το ακριβώς αντίθετο. Ακούμε ένα δίσκο, ο οποίος ουσιαστικά είναι επανάληψη μουσικών του παρελθόντος και τον θεοποιούμε! Μερικές φορές αυτή η θεοποίηση, είναι και βάσιμη. Άλλες όμως, πολλές άλλες, βρίσκω τον εαυτό μου να κατηγορεί τον περίγυρό μου που θεοποίησε δίσκους, με ήχους παρελθοντικούς και τετριμμένους.

Απ' αυτά που έχουμε ακούσει μέχρι στιγμής απ' τον νέο δίσκο των Arcade Fire, θεωρώ ότι η κυκλοφορία αυτή εμπίπτει και στις δύο προαναφερόμενες κατηγορίες. Αυτή η αναφορά γίνεται ως προειδοποίηση προς εσάς Lame readers.

Η μπάντα με το όνομα Arcade Fire έχει σίγουρα δυο τεράστιους δίσκους στην πλάτη της και ένα μέτριο. Τα πρώτα δυο albums που κυκλοφόρησε το καναδικό-αμερικάνικο collective τους απογείωσε ως μια απ' τις καλύτερες μπάντες των zeroes. Και τότε ξεκίνησαν τα ευτράπελα.

Μετά το Neon Bible οι Arcade, προχώρησαν σε ένα μικρο “change of direction”, στο οποίο ο κόσμος δεν αντέδρασε ιδιαιτέρως αφού πρόκειται για τους Arcade Fire, και δεν ήταν ούτως ή άλλως κακός δίσκος. Απλά δεν ήταν ούτε Funeral ούτε Neon Bible. Φέτος απ' την άλλη, αυτό που γίνεται με τους Arcade, είναι πρωτάκουστο, ακόμα και για μια τεράστια μπάντα στο βεληνεκές τους. Αυτό όλο το απίστευτο προμοτάρισμα απ' τους πάντες (μόνο σε fashion magazine εξ' όσον γνωρίζω δεν έχουν εμφανιστεί) μας κάνει να αναρωτιόμαστε: Τι συμβαίνει ακριβώς με το alternative; Πρέπει πάντα να είναι κάποιος ο πρωτοπόρος; Πρέπει πάντα να έχει κάποιος το όνομα ως η μπάντα της συγκεκριμένης γενιάς; Είναι κι αυτό, άλλο ένα hype το οποίο θα μας ταλαιπωρήσει τα επόμενα χρόνια, όπως το “Radiohead”, μέχρι να αηδιάσουμε και να ξεχάσουμε ότι κάποτε υπήρξαν η μπάντα που υπήρξαν;

Το πρώτο single που κυκλοφόρησε η μπάντα ήταν ένα dream-team collective από παραγωγούς, backing vocalists και σκηνοθέτες των οποίων τα ονόματα έχουν τόση μεγάλη βαρύτητα που το άκουσμα τους σε κάνει να ξεχνάς την ουσία. Η ουσία είναι, κυρίες και κύριοι αναγνώστες, ότι οι “Αρκαδικές Φωτιές” είναι τόσο μεγάλη μπάντα που οποιοδήποτε προμοτάρισμα δέχονται απ' το πλέον mainstream scene είναι άξια του ονόματος τους. Απ' την άλλη, το προμοτάρισμα και το κάθε προμοτάρισμα πρέπει να γίνεται όμορφα. Πρέπει να είναι βάσει του τι υπήρξε η μπάντα αυτή με τις κυκλοφορίες της, στην πρώτη δεκαετία της χιλιετίας. Αυτό το αφιέρωμα, ειδικά στο Saturday Night Live, με όλο το Χολιγουντιανό ενσταντανέ ήταν τουλάχιστο γελοίο, για να το θέσω κάπως ωμά.

Σίγουρα όλα αυτά γίνονται για την φήμη και τα λεφτά, και σίγουρα αυτό δεν είναι καινούργια ιστορία. Όλοι μας το έχουμε δει πολλές φορές, τόσες πολλές κατ' ακρίβεια που πλέον δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε όταν γίνεται.

Ο δίσκος αυτός, που θα κυκλοφορήσει στις 28 Οκτωβρίου, βρήκε όλη την εναλλακτική σκηνή να μιλά για εκείνους. Το ερώτημα είναι, ακούσατε κυρίες και κύριοι ακροατές τους πρώτους δύο δίσκους των Φωτιών; Αν ναι, παρακαλούμε κρίνετε τον δίσκο ανάλογα, με εκείνο στο νου.

Σχετικά με το γεγονός ότι ο γράφων θα ακούσει τον δίσκο και το πιο πιθανόν θα το επιλέξει και σαν ένα απ' τους αγαπημένους του στο τέλος του έτους, έχει να κάνει μ' αυτό που έλεγα πριν περί “acquired taste”. Αυτό είναι μια άλλη υπόθεση, κι όταν έρθει η ώρα που θα βγει ο δίσκος και τον ακούσουμε εκτενώς θα σας πω και το τι μου άρεσε σ' εκείνον. Για το παρών όμως, έχουμε σχεδόν δύο εβδομάδες μπροστά μας γιαυτό προτείνω να ψαχτείτε! Ακούστε Funeral, ακούστε Neon Bible. Άντε ακούστε και Suburbs. Απλά, είναι κρίμα να χάσετε το παρελθόν αυτής της μεγάλης μπάντας, που θα υποσκιαστεί απ' την νέα τους κατεύθυνση και ανεπτυγμένο ήχο.

Αυτά,

Regards,

SickWorm

San Fermin / 2013 / Downtown Records

San Fermin/ 2013/ Downtown Records

Θέλω να ξεκινήσω με μια μικρή αναφορά για την νέα μου αγάπη: τα advance listens! Ποτέ δεν μου άρεσαν τα singles, και απόφευγα να ακούσω, ειδικά από αγαπημένα μου συγκροτήματα, γιατί πάντα ήμουν πιστός στην ιδέα “ακούμε full δίσκους”. Δεν μπορούμε να “κρίνουμε” την δουλεία ενός καλλιτέχνη απ' ένα μόνο κομμάτι, πρέπει να ακούσουμε πιο ολοκληρωμένα. Και όλη αυτή η μόδα με έσωσε! Με έκανε να ηρεμήσω απ' την ασταμάτητη αναμονή και εμμονή για μια νέα κυκλοφορία!

Αυτή τη βδομάδα “προ-άκουσα” ένα δίσκο, ο οποίος μου κέντρισε την περιέργεια, και θα ήθελα να πω λίγα πράματα. Πολύ σωστά το έθεσε ο συνάδελφος μου, γιατί οι κριτικές μας δεν είναι κριτικές (εκτός φυσικά αν γράφουμε για πράματα τα οποία δεν αγαπάμε – που δεν υπάρχει λόγος) θα χρησιμοποιήσω την αγγλική λέξη, review, η οποία μεταφράζεται ως ανασκόπηση.

Ξεκίνησα να γράφω, ή βασικά να προσπαθώ να γράψω για τους San Fermin (προφέρεται SAN fur-MEEN) στην αρχή της εβδομάδας. Οι διάφορες επιρροές που συνάντησα στο άκουσμα τους με είχαν εκπλήξει και με έκαναν να κάτσω στο γραφείο μου δύο-τρεις φορές, αλλά αποτέλεσμα μηδέν, αφού κατέληγα να ακούω τον δίσκο επανειλημμένα και το βλέμμα μου να παραμένει κολλημένο στον κέρσορα του word processor που αναβόσβηνε. Τελικά αυτή η ανεπάρκεια μου να εκφράσω τα συναισθήματα μου, και το writer's block που δημιουργήθηκε με έκαναν να αντιληφθώ τα εξής ακόλουθα:

1. ο δίσκος και η ανασκόπηση του θα γίνει το προσωπικό μου Everest! (κι ο νοών νοείτω)
2. ότι όσο κι αν αγαπάμε κάποιους ήχους, και θέλουμε να τους πλασάρουμε σε περισσότερο κόσμο, το προμοτάρισμα είναι ακόμα πιο δύσκολο όταν εμπίπτουν στην κατηγορία “acquired taste”.
3. και τέλος, θυμήθηκα, συζητήσεις τις οποίες έχω κάνει πάμπολλες φορές την φετινή χρονιά μεθυσμένος και μη σε μπάρς και καφενεία με φίλους και γνωστούς σχετικά με την μουσική και την τωρινή ανάπτυξη της. Βάση αυτών των συζητήσεων κατέληξα στο ότι ο δίσκος δεν μπορεί να εξεταστεί απλά και μόνο λόγω επιρροών (που αν αρχίσω να τις καταγράφω, τελειωμό δεν θα χουμε!), αλλά λόγω σημασίας σαν κυκλοφορία του σήμερα.

(Having said that: ) Εν έτη 2013, το mainstream κινείται σε πλαίσια ρετρομανίας (καλά, αυτό δεν είναι καινούργιο βιομηχανικό τριπάκι, πάντα έτσι λειτουργούσαν τα πράματα) και αντιγράφει ήχους που παλαιότερα υπήρξαν εξεζητημένοι, αλλά πλέον τετριμμένοι και θα πω, διστακτικά μεν, κουραστικοί. Αυτό που λέω πάντα είναι, ότι κανείς (!), ακόμα κι όταν μιλάμε για τεράστια ονόματα του βεληνεκούς Dylan, Waits, Cave κ.ο.κ δεν εστί τίποτα χωρίς τις επιρροές του. Έτσι κι αλλιώς το αντιγράφω και το κλέβω, από το επηρεάζομαι έχουν μεγάλη διαφορά.

Σίγουρα, ο δίσκος αυτός δε θα σπάσει το κατεστημένο και οι ήχοι που ακούγονται μέσα δεν είναι καινούργιοι. Το μείγμα όμως από διάφορες επιρροές κι από διάφορα μέρη του κόσμου, είναι απίστευτο!

Ξεκινά με τους στίχους “A renaissance, another day” και το μυαλό ταξιδεύει στα μέσα των 2000s όπου διάφοροι παρόμοιοι ήχοι ξετρυπώσαν. Νέος δίσκος του Callahan; Όχι ακομα! Νέα κυκλοφορία των the National; Ούτε. Το κομμάτι σιγά-σιγά ανεβαίνει, δυναμώνει. Τελικά δεν είναι αυτό που νόμιζα, παίρνει πορεία προς άλλους προορισμούς. Ξαφνικά ακούγεται ένα κοντραμπάσο, δυο κοπέλες με οπερατικά φωνητικά, μια τρομπέτα να φυσά σε αβάντ γκαρντ ήχους. Αναγέννηση = revival; Διάφοροι ήχοι από folk, επιρροές από chamber pop κι από baroque pop, κι έτσι ξεκινά ο δίσκος.

Ο San Fermin, δηλαδή ο Ellis Ludwig-Leone σπούδασε μουσική στο Yale κι αυτή είναι η πρώτη του σόλο δισκογραφική κυκλοφορία. Μετά το πανεπιστήμιο συνέχισε κάτω απ' τα φτερά του συνθέτη Nico Muhly και η επήρεια του δεύτερου στον πρώτο είναι ξεκάθαρη. Όπως αναφέρεται και στην ιστοσελίδα τους, ο δίσκος γράφτηκε εντός έξι εβδομάδων μετά το τέλος των μουσικών του σπουδών στο Yale, σε ένα στούντιο στα ορεινά σύνορα μεταξύ Alberta και British Columbia. Στιχουργικά, επικεντρώθηκε σε θέματα όπως - η νιότη, η νοσταλγία, το άγχος και η αγάπη χωρίς ανταπόδοση. Στο στούντιο πήγε να βοηθήσει με τις όμορφες φωνητικές τους συνεισφορές o πολύχρονoς φίλoς του καλλιτέχνη Allen Tate, καθώς και οι δεσποινήδες Jess Wolfe και Holly Laessig των Lucius.

Ο San Fermin δεν προσπαθεί να δημιουργήσει ήχους τους οποίους θα μας δυσκολέψουν, ούτε που δεν έχουμε ξανακούσει. Αυτό που πολύ επιτυχημένα κάνει ο Ludwig-Leone είναι να σμίγει μοντέρνιστικές κλασσικές συνθέσεις με jazz/avant garde και pop. Κι αυτή μόνο η αρτιστική του διαφορά απ' τη γενική ιδέα του το τι πρέπει να ακούμε και το τι κυκλοφορά στην indie/alternative σκηνή (με σιγουρα εξαιρέσεις πράματα που θα προσπαθούμε να σας προτείνουμε!) είναι αξιοπρόσεχτη.

Μακάρι να ναι όλες οι πρώτες δουλείες τόσο δεμένες όσο αυτός ο δίσκος. Ο δίσκος θα κυκλοφορήσει στις 17 του Σεπτέμβρη ενω ήδη άρχισε να ανεβαίνει ψηλά στην λίστα μου με τις αγαπημένες κυκλοφορίες του τρέχων έτους. Ελπίζω, όταν φτάσει η μέρα που θα συνθέσουμε τις λίστες μας να έχω λίγα παραπάνω πράματα απ' αυτά που σας είπα τώρα. Καλή ακρόαση!

Webpage: http://sanferminband.com/ 

NPR First Listen: http://www.npr.org/2013/09/08/219367757/first-listen-san-fermin-san-fermin

Arcade Fire - Reflektor

Από τότε που ξεκινήσαμε τα θεματικά, είπαμε να μην κάνουμε post επί καθημερινής βάσης απλά και μόνο για να φαίνεται για καμιά βδομάδα τουλάχιστο το current θεματικό σαν το πρώτο πράμα που θα έβλεπε κάποιος όταν έμπαινε στο blog! Αφού όμως μας έτυχε αυτό το προσωρινό παραστράτημα απ' τις Δευτέρες, θα κάνω κι εγώ εξαίρεση στην άγραφη μας συμφωνία. Ο λόγος έτσι κι αλλιώς που κάνω την εξαίρεση δεν είναι άλλος από ένα απ' τα αγαπημένα μας συγκροτήματα και ή κυκλοφορία του καινούργιου τους single.

Βέβαια μιλάω για τους Arcade Fire οι οποίοι ύστερα από διάφορα video teasers στην ιστοσελίδα τους, και διάφορες αναφορές και τρελές συγχύσεις απ' τα γραφεία του Pitchfork, Stereogum κ.ο.κ κυκλοφόρησαν το πρώτο single του ανερχόμενου τους δίσκου. Reflektor το όνομα αυτού και το πιο πιθανόν (ακόμα πραγματικά είμαι συγχυσμένος!) και το όνομα του δίσκου. Όταν ο James Murphy είπε ότι οι LCD Soundsystem θα σταματήσουν να υπάρχουν πλέον σαν μπάντα έδωσε ως ένα απ' τους λόγους το ότι θα ήθελε κάποτε να κάνει ένα δίσκο σαν αυτούς των Arcade! Οπότε πίσω απ' τις παραγωγιστικές κονσόλες βρίσκεται ο κύριος Murphy (του οποίου δισκογραφική – DFA Records, κατ' ακρίβεια έχει διάφορες νέες κυκλοφορίες που θα ταν καλά να τσεκάρετε!), ενώ backing vocals στο τραγούδι παρέχει ο κύριος David Bowie. Ένα σκοτεινό, χορευτικό κομμάτι με ήχους που κάνουν blend διάφορα electronica, dance και synths με ευγενή χορηγεία την ασταμάτητη δημιουργικότητα του Murphy, το δίδυμο Butler – Chassagne να μοιράζονται φωνητικά, τον Bowie να πετάγεται προς το τέλος του κομματιού να πει κι αυτός τα δικά του και τον Anton Corbjin να σκηνοθετεί όλα αυτά σε film-noir. Ε τι άλλο να πω! Repeat το ακούω απ' τις 9! Και νομίζω ότι μέχρι το τέλος του '13 αυτό το δίσκο θα ακούω!

King Khan & the Shrines - Darkness (Official Video)

Από το καινούργιο album του «τρελοκομείου» που φέρει το όνομα King Khan.