Εισαγωγικό
σημείωμα:
O
μονόχειρας λαντζέρης δεν είχε έμπνευση
διότι δεν κατεβαίνει στο κέντρο της
πόλης πια! Eίναι εσώκλειστος κ γκρινιάζει
για τις κουραδόλιστες της χρονιάς,
αναρωτιέται που πάει αυτός ο κόσμος κ
σκέφτεται πολύ σοβαρά να γίνει σεφ
ιρλανδικής κουζίνας!
I walk alone για το υποφαινόμενο θεματικό λοιπόν...
SickWorm's Top 5
 |
| φώτο: Silvio Augusto Rusmigo |
Η
κάποτε άδεια πρωτεύουσα μας, ειδικά
εντός τειχών, άλλαξε την φάτσα της τους
τελευταίους μήνες. Εγώ, σαν κάποιον που
έχει περάσει την εφηβεία του - μέχρι
τώρα, συχνάζοντας σε όλους εκείνους
τους λιγοστούς τόπους που διάλεξαν να
μείνουν στο περιθώριο μακριά απ' τις
“Μακαρίου και τις Γρίβα Διγενή” το
αντικρίζω όλο αυτό με προβληματισμό.
Οι επιλογές μου, είναι περισσότερο “πως
νιώθω” για την παλαιά Λευκωσία και όχι
επιλογές που μιλάνε αποκλειστικά για
downtowns.
Έτσι
κι αλλιώς άλλο το downtown
της
Αθήνας, άλλο του Λονδίνου και άλλο της
Λευκωσίας. Πριν συνεχίσουμε στις επιλογές
μου. Επειδή διάλεξα τα κομμάτια μου
βάσει αυτών που ήθελα να πω, τα περισσότερα
με σήκωσαν απ' την γραφειακή μου καρέκλα
για να τα απολαύσω όπως τους αξίζουν.
Γιαυτό το λόγο, τώρα που γράφω, διάλεξα
να ακούσω κάτι που θα με “προσγειώσει”,
και δε θα μπορούσε να ήταν κάτι άλλο απ'
τα νυχτερινά του Frederic
Chopin. Αν
λοιπόν διακρίνετε κάποιου είδους
“ρομαντισμό”, συγχωρέστε με. Δεν είμαι
εγώ, ο Φρειδερίκος φταίει!
