“Πρέπει
να πάμε κάπου, να βρούμε κάτι!” Ένα
αιώνιο ψάξιμο, για την φωνή, για τον
ήχο, για την έκφραση. Το ψάξιμο,
έβγαλε τον Kerouac και τη
παρέα του στο δρόμο προς κάποια Ιθάκη.
Σε ένα δωματιάκι κάθισε ο Cassady
με τον Ginsberg, και
φώναζαν ο ένας του άλλου ψάχνοντας να
βρουν τη δικιά τους φωνή. Σε παρόμοια
τέτοια δωματιάκια βρήκα κι εγώ τον εαυτό
μου τα τελευταία χρόνια, ψάχνοντας να
βρω την δικιά μου. Εκείνο τον ήχο, πέραν
εκείνων όλων απ' το πλούσιο παρελθόν
μας, που να ξεχωρίζει στις ημέρες μας.
Όταν
όλο αυτό πρωταρχίνισε, βρήκα διάφορα
καλά πράματα απ' το πρόσφατο χθες, τα
οποία με εξέπληξαν. Η διαχρονικότητα
τους, η ομορφιά τους, το ταλέντο τους.
Το κάτι τελοσπάντων διαφορετικό απ' όλα
εκείνα που προμοτάρονται απ' το ράδιο,
ανεξαιρέτως αν μοιάζουν ακριβώς με το
περσινό χιτάκι που το “λιώναμε” το
καλοκαίρι στο κάθε beach bar. Σε
κάποια φάση έπαθα overload. Πρέπει
να ήταν κάπου στο 2009 που είχα πει “ε
σιγά” σε ήχο που κανονικά έπρεπε να
δείξω κάποια στοιχεία ενθουσιασμού.
Η
αλήθεια είναι ότι όσο μεγαλώνω γίνομαι
όλο και πιο κυνικός. Σε γενικό επίπεδο,
αλλά ειδικότερα στα μουσικά μου ακούσματα.
Αυτό φαίνεται στους περισσότερους ως
σνομπισμός. Απλά μερικές φορές κουράζομαι.
Κουράζομαι να εξηγώ, κουράζομαι να
ψάχνω, κουράζομαι να προμοτάρω. Είναι
ουσιαστικά ένα αίσθημα απελπισίας πάρα
οτιδήποτε άλλο. Η μουσική όπως πάντα
λέμε με τον συνάδελφο μου, είναι για να
την μοιραζόμαστε. Τα καλά πράματα πρέπει
να ακούγονται απ' τους πολλούς, κι όχι
να παίζουν μοναχά στα στερεοφωνικά
δύό-τριών ψαγμένων που έφτυσαν αίμα και
ιδρώτα παίζοντας το παιχνίδι των
“κουρασμένων” ποιητών.
Κουράστηκα
να λέω την έκφραση “acquired
taste”. Δεν με νοιάζει άλλωστε πλέον
να εξηγώ, από που ο κάθε καλλιτέχνης
βρήκε τον ήχο του. Με ενοχλεί όταν
καλλιτέχνες που “δανείζονται” ήχους
παρελθοντικούς, γίνονται τεράστιοι και
κανείς δε βγαίνει να πει ποιες οι επιρροές
τους, ή χειρότερα να το ονομάζουν “φρέσκο
ήχο”. Αντιλαμβάνομαι πως λειτουργεί η
μουσική βιομηχανία. Καταλαβαίνω πόσο
δύσκολο είναι, εν έτη 2013, κάποιος να
δημιουργήσει ένα καινούργιο ήχο. Φαίνεται
ιδιαίτερα πιο εύκολο να “δανειζόμαστε”
και να το λουστράρουμε στο στούντιο για
να ακούγεται επίκαιρο. Απλά κουράστηκα
να βλέπω κόσμο που ακούει μουσική, να
μην ξέρει ούτε τα βασικά. Δεν είναι
σνομπισμός, δεν είμαι υπεράνω κανενός.
Κι αν θέλουμε να το ονομάσουμε “acquired
taste”, ας το κάνουμε,
απλά δεν συμφωνώ ότι είναι πλέον.
Το
να γράφω για μουσική είναι μια πραγματική
ευλογία. Το απολαμβάνω όσο τίποτα άλλο,
και ενθουσιάζομαι που μου δίνεται το
βήμα σε τούτο το εξίσου κουρασμένο
ιστολόγιο. Απλά μερικές φορές, δεν έχω
όρεξη να ακούσω νέες κυκλοφορίες. Είναι
σχεδόν Νοέμβριος, και πιστεύω έχω ήδη
καταλήξει στα ποια albums θα
φιλοξενηθούν στην τελική μου λίστα του
έτους. Πιστεύω στις νέες κυκλοφορίες.
Προσπαθώ πάντα να δίνω τα αυτιά μου σε
νέους καλλιτέχνες, από διάφορα backgrounds
και με διάφορες φωνές. Στο τέλος της
ημέρας όμως, η μουσική είναι θέμα καθαρά
υποκειμενικό. Απ την άλλη για να δικαιούσαι
να έχεις οποιαδήποτε υποκειμενική
άποψη, πρέπει πρώτα να έχεις περάσει απ
την μουσική ιστορία με σοβαρή
αντικειμενικότητα.
Διάλεξα
πέντε δίσκους. Πέντε albums που
είναι για μένα ακόμα σταθεροί στις
μουσικές μου επιλογές. Τα ακούω πολύ
συχνά, και τα έχω σε ψηλή εκτίμηση.
